در طلب جلال

طالب جلال بودن بسی انگیز هبخش است. وقتی م یدانیم رسیدن به جلال
دور از دسترس به نظر نم یآید، چقدر برای رسیدن به آن سخت تر تلاش
م یکنیم و بیشتر م یدویم. حتی حاضریم به خاطر آن جلال از آسایش و راحتی
خود نیز بگذریم. در حالی که با خود تکرار می کنیم که سختیِ راه جلودارم
نیست، بیشتر تلاش و تقلا می کنیم تا سریع تر به پیش رویم. م یخواهیم
زندگی مان ارزشمند باشد. می خواهیم جزو نام آوران باشیم، چون در طلب
امری مهم و مفید هستیم.
ای نچنین عطش داشتن برای جلال دلیل دارد. در کلام خدا متوجه می شویم
که ما برای جلال آفریده شدیم. خدا بدنهای ما را شکل داد، و حیات در ما
دمید تا به عظمت قدوسیتش پی ببریم، و در مقابل آن قدوسیت، سر تعظیم و
احترام فرود آوریم. دل و فکر ما آن چنان باید تحت تأثیر نیکویی خدا می بودند
که با میل و رغبت او را می پرستیدیم و مطیعش می بودیم؛ و به این ترتیب،
جلال حیرت انگیز خدا را بازتاب م یدادیم.
اما به پیرامون خود بنگرید. دنیا با جلال قدوسیت درخشان نیست. شاید
توجه کرده اید که شرارت و پلیدی چگونه جهانمان را از شکل انداخته است.
رنج و درد و تلخی، فریب و نیرنگ و مرگ. اگر ما آفریده شدیم تا به جلال خدا
پی ببریم، پس چه شد؟
کلام خدا در پاسخ به این سوال، به دلهای ما اشاره م یکند. ما آفریده شدیم تا
به خدا متکی باشیم، و او را جلال دهیم. اما به جای جلال دادن خدا اصرار
داشتیم در پی جلال خود باشیم. به جای اینکه ارادۀ خدا را به جا آوریم، به
دنبال امیال و خواسته های خودمان رفتیم؛ و عزم خود را جَزم کردیم تا نام
خودمان را بر سر زبانها بیندازیم.
این همان چیزی است که کتا بمقدس آن را «گناه » م ینامد. این نااطاعتی
از هدفی است که خدا برای ما منظور داشته بود. گناه ما را وسوسه می کند تا
به جای اینکه از عظمت و بزرگی خدا خرسند باشیم، به ضعفهای خودمان
دْل خوش داریم. ما به اشتباه سعی می کنیم در هویتمان، در شغلمان، یا
در رویاهایمان به دنبال جلالی ماندگار باشیم. اما همواره احساس پوچی
و نارضایتی در ما موج م یزند. ما متوجه م یشویم که محکومیم، چرا که
گناهمان از چشم خدا پنهان نمی باشد. خدا داور عادل است. ما گناهکاریم،
چون از حقیقت خدا رویگردان شده، و می خواهیم حقیقت خودمان را بنا
کنیم. کیفر این گناه کاملاً واضح است: مرگ، و جدایی ابدی از خدا.
اما پیغام انجیل، یک مژدۀ باشکوه است! «خدا آن قدر جهان را محبت
نمود » کتا بمقدس می فرماید: «که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان
آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد. » عیسی مسیح؛ پسر کامل و
ب ینقص خدا انسان شد، اما از گناه انسان مبرّا بود. او در میان انسانها زندگی
کرد، اما در نااطاعتی شان شریک نشد. او در طلبیدن ارادۀ خدا، و جلال دادن
نام خدا لحظه ای جنبش نخورد. او جلال خدا را به کمال بازتاب داد.
کتا بمقدس م یفرماید عیسی مسیح «تا به موت، بلکه تا به موتِ صلیب
مطیع گردید. » اطاعت او باعث شد بر صلیب جان دهد. اما چرا؟
پاسخ اینجا است که عیسی مسیح محکومیت ما را بر خود گرفت. او به جای
ما طعم مرگ را چشید تا ما زنده بمانیم. او کیفر مجازاتی را پرداخت که ما باید
می پرداختیم. او گناهان ما را بر خود گرفت تا ما طعم آمرزش را بچشیم. او
جان خود را فدا کرد تا ما به حضور خدا پذیرفته شویم. او به خاطر ما جان داد
تا ما گناهانمان را اعتراف کنیم، و به خاطر او رستگار شویم. این خبری عالی
و پرشکوه است! عیسی مسیح سه روز پس از مرگ زنده شد. او با رستاخیزش
بر محکومیت و مرگ و گناه پیروز گشت!
کتاب مقدس این خبر خوش را چنین اعلام می کند: «پس هیچ قصاص
نیست بر آنانی که در مسیح عیسی هستند. » در عیسی آمرزش، امید، آرامش،
و رضایت به ما هدیه می شود. در عیسی ما بی درنگ به حضور خدا پذیرفته
می شویم، و دوباره به زیباییِ محبت و قدوسیتش پی می بریم. این یعنی
رستگاری؛ این یعنی انجیل. این حقیقت به راستی پرشکوه است.
دوست عزیز! آیا به گناهانت اعتراف کرده، و به عیسی مسیح ایمان آورده ای؟
آیا حاضری اعتماد کنی که مرگ و رستاخیز عیسی عامل نجات و رستگاری
ما است؟ می توانی امروز رستگار شوی. او تو را م یآمرزد.
دعای ما این است که به او ایمان بیاوری، و بدانی که جلال او به راستی
سیرا بکننده است.

مسابقۀ ایمان